Leuk om te weten…

Mijn hele leven heb ik geschreven. Alle frustraties uit mijn gezellige jeugd, alle daaruit voortvloeiende tegenslagen en alle fantasieën die mij moesten helpen het juiste pad te vinden tot overleven. Vaak schreef ik alleen maar op wat ik echt voelde en hoe ik dingen beleefde, maar dat was alleen voor mijn eigen ogen bestemd. Dat ging niemand iets aan. Maar… ik ontdekte dat ik naast de werkelijkheid ook verhalen kon schrijven die ik op een ander personage kon projecteren. Ik creëerde mannen die aan mijn ideaalbeeld moesten voldoen. Die mannen liet ik dingen beleven die ik zelf graag beleefd zou hebben en… ik leerde.

Ik liet mijn eerste schrijfwerk lezen aan een bevriend boekhandelaar en hij kwam na twee dagen met de boodschap: ‘Wijnand, je schrijft zeer boeiend en vloeiend. Ik had je boekje in no-time uit… maar… je schrijft wel erg lief. Je laat de wereld er wel erg mooi uitzien. Ik denk dat je wat harder moet worden… Over die woorden moest ik heel lang en diep nadenken. Wat is er mis met lief? Nou ja, iedereen zal het met mij eens zijn dat lief niet verkoopt. Alle pogingen op tv om goednieuwsshows te willen presenteren liepen op niets uit. Ellende verkoopt! Oorlogen, verkrachtingen, vrouwenmisbruik… #MeToo…

Kortom, ik herschreef mijn eerste boek en gooide er wat ellende in… eerst had ik er moeite mee, maar gaandeweg ontdekte ik dat ook in mij een sensatiebeluste man school. Het boek was klaar en ik bood het aan bij een Rotterdamse uitgever, van wie ik de naam niet zal noemen.

Ik kreeg na een paar weken het manuscript terug met een brief. Wij vinden u heel onderhoudend schrijven en adviseren u vooral door te gaan… maar… in ons fonds in helaas geen plaats…. l’ Histoire se repète… elke poging strandde. Geen enkele uitgever had een fonds waarin mijn fantastisch geschreven verhalen pasten. Wat nu? Je wilt toch graag dat ook andere mensen jouw boeken kunnen lezen. Ze zijn toch zo goed geschreven!

Op een dag viel bij mij het eurodubbeltje… Ik zou mijn inmiddels twee geschreven boeken zelf uit gaan geven. Ik werd links en rechts wijzer gemaakt in het uitgeversvak en begon met leren, en vallen, en opstaan, en nog meer leren, en nog meer vallen en opstaan en uiteindelijk bleef ik rechtop.

Mijn zelf uitgegeven boeken verkochten overigens nog steeds niet…

Naar NBD Biblion, de inkooporganisatie van de bibliotheken, stuurde ik mijn twee boeken, die kwamen binnen 2 weken retour met de opmerking: niet geschikt.

Intussen groeide mijn uitgeverij. Er waren jaren dat ik meer dan honderd titels uitbracht. Ik genoot en mijn klanten genoten, want ze waren terecht gekomen bij een uitgever die ze niet het vel over de oren trok, zoals zovele in dit vak wel doen. Tussen 2003 en nu zijn er meer dan 1100 titels geproduceerd en worden er maandelijks honderden boeken verkocht via de boekhandel van diverse auteurs die ooit de stap aandurfden om bij mij te komen. Adverteren doe ik al jaren niet meer, maar mond-tot-mond reclame doet het voor mij. Zelfs af en toe iemand uit de media die plotseling een interview met mij wil en dat plaatst, zoals in de Telegraaf en tv-blad MAX.

Nog even over mijn eigen boeken. Ik had er inmiddels drie geschreven en bedacht ineens dat men bij NBD Biblion direct dacht: die Van de Meeberg die hoeven we niet. Ik verzon een pseudoniem en gaf mijn eerste boek een nieuwe titel, omslag en ISBN en stuurde het in. Het kwam niet binnen twee weken retour. Nee, na drie maanden kreeg ik een bestelling van 68 exemplaren. Ik sloeg achterover. Mijn boek was afgekeurd toen het anders heette en onder mijn eigen naam gepubliceerd was en nu…

Kortom, mijn andere boeken werden ook als Alex Bergmans’ pennenvruchten gepubliceerd en nu kan ik terugkijken op inmiddels 5 boeken die bij de bibliotheken geleend kunnen worden…

De wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Het komt dus niet alleen aan op een goed geschreven verhaal, het gaat ook over de uitstraling, de juiste titel, het aantrekkelijkste omslag. Het totaalplaatje.

Zijn er nog vragen?

Wijnand van de Meeberg